فمنیسم، بدون مسئولیت‌پذیری، بدون نقد درون و متقابل و بدون شفافیت جمعی نمی‌تواند به نیرویی انقلابی بدل شود.

«از بیشتر شدن صداهای زنانی که برای آزادی، برابری و کرامت زنان می‌ایستند استقبال می‌کنم، زیرا هنوز اقلیتی کوچک اما ضروری هستیم؛ جبهه‌ای که تنها با اتحاد، گسترده‌تر و نیرومندتر خواهد شد

اما آنچه نگران‌کننده است، بازتولید همان منطقِ رقابت، حذف و فردگرایی در دل جنبشی‌ است که باید بر پایه‌ی خواهری، همبستگی و حمایت متقابل بنا شود. اینکه هر زن پس از دیده شدن و شنیده شدن، زنانِ فمنیست پیش از خود را حذف کند، ارتباط‌ها را قطع کند و خود را مرکز یک حلقه‌ی تازه و جداگانه بداند، نه کنشی رهایی‌بخش بلکه بازتاب و بازتولید فرهنگ نئولیبرالی و سلبریتی‌محور است؛ فرهنگی که زنان را به رقیب و دشمن یکدیگر بدل می‌کند تا از شکل‌گیریِ قدرت جمعی جلوگیری شود.

ما رقیب هم نیستیم. دشمن ما زنان باسواد و بیسواد دیگر نیستند. دشمن، ساختاری‌ست که قرن‌ها زنان را پراکنده، منزوی و علیه یکدیگر تربیت کرده است. اگر اختلافی هست، باید بتوانیم با شجاعت و صداقت گفتگو کنیم، نقد کنیم و پاسخگو باشیم. فرهنگ بلاک کردن، حذف کردن و فرار از گفتگو و در کل نادیده گرفتن فرهنگ رهایی نیست. 

فمنیسم، بدون مسئولیت‌پذیری، بدون نقد درون و متقابل و بدون شفافیت جمعی نمی‌تواند به نیرویی انقلابی بدل شود.

ما نیازی به رقابت بر سر دیده شدن نداریم؛ نه بر سر تعداد لایک، نه فالور، نه محبوبیت و نه مرکزیت. 

این وسواس برای سنجش ارزش زنان از طریق توجه عمومی، همان منطقی‌ست که نظام مردسالار و سرمایه‌داری به ما تحمیل کرده. ما قرار نیست برند شخصی بسازیم؛ ما باید شبکه‌های مقاومتِ زنانه بسازیم.

جنبشِ زنان تنها زمانی می‌تواند پایدار و اثرگذار باشد که فرهنگِ «خواهری فمنیستی» را آگاهانه بازسازی کند—فرهنگی مبتنی بر حمایت، همبستگی، گفتگو، اعتماد و دفاع و رواداریِ متقابل. 

ما هنوز اندکیم، هنوز آسیب‌پذیریم، و دقیقاً به همین دلیل نمی‌توانیم انرژی خود را صرف رقابت‌هایِ کوچک و فرساینده کنیم.

هیچ زنی با حذف زنان دیگر آزاد نخواهد شد. آزادی ما، جمعی و در گروِ کار قدرتمندِ گروهی است.

اینکه شما در جایگاهِ یک زن روشنفکر و بسیار با سواد مدام پست‌ها و استوری‌های مرا رصد می کنی نشانه‌ی خوبی است اما انکار آگاهانه‌ی اینکه مرا می‌خوانی، می بینی، می فهمی و شاید می آموزی جای سوال و نقد دارد.»

بهار سهیلی