نشان بربریت بر پیشانی کاخ سفید

در قرن ۲۱، تجاوز به کرامت زن؛ لکهٔ ننگ بر پیشانی مدعیان دموکراسی و حقوق زن در بزرگترینکشور جهان یعنی ایالات متحده آمریکا پنداشته شده که با هیچ معیاری قابل توجیه نمی باشد

حضور سلیا فلورس همسر نیکولاس مادرو رییس جمهور ونزوئلا در دادگاه نیویورک وآثار ضربوجرح شدید بر چهرهٔ او که طبق گزارش ها، حین  تجاوز  افسران ارتش آمریکا وآدم ربایی برونزویلا صورت گرفت،نقاب ها را درید وماهیت اصلی تجاوز کاران را به نمایش گذاشت.

وقتا که در جهان امروز، بویژه ایالات متحده آمریکا سخن گفتن از دموکراسی، حقوق بشر وبرابری جنسیتی به یکی از شعارهای همیشگی بسیاری از دولت‌ها تبدیل شده است. اما هنگامیکه پرده از واقعیت برداشته می‌شود، آنچه در عمل رخ می‌دهد گاهی به‌گونه‌ای دردناک باادعاهای زیبا و پر زرق و برق تناقض دارد. نمونهٔ تلخ آن، حملهٔ نیروهای نظامی آمریکا این مدعیدموکراسی به حیثیت و کرامت یک زن بی‌دفاع است؛ زنی ناتوان که با خشونت، تحقیر ولت‌وکوب روبه‌رو شد، و آثار کبودی و جراحت بر چهرهٔ او، بی‌عدالتی عریان را فریاد می‌زند.

این حادثه تنها یک رویداد فردی نیست؛ یک هشدار جدی است. هشدار از آن‌که حقوق زن، ایناولین سنگ‌بنای انسانیت و تمدن، هنوز هم در بسیاری از کشورهای «مدعی آزادی» به آسانیپایمال می‌گردد. کشوری که در سخنرانی‌های رسمی از آزادی و عدالت دفاع می‌کند، اما در عمل،نظامیانش بر ضعیف‌ترین قشر جامعه یعنی زنان، می‌تازند، شایستهٔ هیچ‌گونه ستایش و اعتمادسیاسی نیست.

کرامت انسان، به‌ویژه کرامت زن، نه امتیازی قابل چانه‌زنی است و نه مفهومی وابسته به مرزهاو سیاست‌ها. لت‌وکوب یک زن، صرف‌نظر از نژاد، مذهب، ملیت یا موقعیت اجتماعی او، توهینمستقیم به تمام ارزش‌هایی است که بشریت در طی قرن‌ها برای آن قربانی داده است.

نظامیان، که باید مدافع امنیت و قانون باشند، در این حادثه خود به ناقضان قانون تبدیل شدند؛و این امر خطرناک‌تر از هر جرم فردی است، زیرا زمانی که قدرتِ مسلح دست به خشونت بزند،قربانی نه تنها یک فرد، بلکه پیکرهٔ عدالت است.

این حادثه سؤالی جدی را مطرح می‌سازد:

چگونه کشوری که از دموکراسی سخن می‌گوید، اجازه می‌دهد زنان در برابر چشم جامعه توسطنیروهای رسمی‌ همان کشور تحقیر و شکنجه شوند؟

دموکراسی تنها برگزاری انتخابات نیست. دموکراسی احترام به انسان است؛ دموکراسیمسئولیت‌پذیری قدرت است؛ دموکراسی حمایت بی‌قید و شرط از حقوق زنان است. اگر کشورینتواند امنیت و عزت یک زن را حفظ کند، ادعای 

دموکراسی آن چیزی جز شعارهای توخالی نیست.

فریاد جهانی برای عدالت

جامعهٔ جهانی نباید در برابر این عمل زشت سکوت کند. نهادهای حقوق بشری، رسانه‌ها،سازمان‌های مدافع حقوق زنان و شخصیت‌های مطرح باید این جنایت را با شدت محکومسازند. سکوت در برابر چنین حادثه‌ای، شراکت در ظلم است.

این زن نه تنها یک فرد، بلکه سمبول تمام زنانی است که هنوز در گوشه‌گوشۀ این جهان ازخشونت رنج می‌برند. دفاع از او، دفاع از ارزش‌های انسانی و دفاع از جهانی است که در آن هیچقدرتی حق لگدمال‌کردن کرامت زن را نداشته باشد.

حملهٔ نظامیان به یک زن، تجاوز به تمامی ارزش‌های انسانی، اخلاقی و حقوقی است. این عملباید بدون قید و شرط محکوم شود. جامعهٔ جهانی باید از دولت مربوطه پاسخ روشن بخواهد،عاملان آن محاکمه شوند و به قربانی و خانواده‌اش عدالت رسانده شود.

تا زمانی که خشونت علیه زن بویژه در کشورهایی که پرچم دموکراسی را بلند می‌کنن،پایان نیابد،مبارزهٔ ما برای عدالت 

و برابری تمام نشده است.

کرامت زن خط قرمزی است که عبور از آن، عبور از انسانیت است.

با حرمت