میز گرد فمینیست های سوسیالیست در مورد خیزش ها و مبارزات زنان

همه با سیاست های سرمایه داری روبروییم. همبستگی جهانی کلیدیست.ما در آمریکای لاتین باهم ابراز همبستگی می کنیم اما پیوند هایی جهانی خصوصا با مردمان به حاشیه رانده شده، کارگران، اقلیت های ملی و اقلیت های جنسیتی در کشورهای دیگر جهان نداریم.

روز یکشنبه ۲۶ ژانویه  ۲۰۲۰  اتحاد سوسیالیست های خاورمیانه و شمال آفریقا میز گردی اینترنتی با پخش زنده در مورد خیزش های ایران،  عراق،  لبنان و شیلی و نقش زنان در این خیزش ها ترتیب داد.  سخنرانان از این قرار بودند:  فاطمه مسجدی ، دانشجوی دکترای تاریخ معاصر ایران  و فعال حقوق زنان در برلین،  زندانی سیاسی سابق و  عضو اتحاد سوسیالیست های خاورمیانه و شمال آفریقا.  نادیا محمود،   فمینیست سوسیالیست عراقی مقیم عراق و دارای مدرک دکترا در رشته علوم اجتماعی،  بنیانگذار سازمان زنان عمان در عراق و عضو حزب کمونیست کارگری عراق.  سارا کادورا،  فمینیست فلسطینی- لبنانی مقیم لبنان،  گرداننده “پروژه ی  A ” در مورد حقوق جنسیتی و باروری.  عضو انجمن فمینیست چپی ضمه،  و تهیه کننده وبلاگ  ( suhmatiya.wordpress.com ).   خولیانا ریواس،  فمینیست سوسیالیست شیلیایی و دارای مدرک کارشناسی ارشد دررشته شهرسازی،  عضو گروه بلوکه لاتینوآمریکانو در برلین و فعال حقوق زنان در شیلی و آلمان

 مقدمه گرداننده برنامه و خلاصه ای از سخنان شرکت کنندگان  در ذیل آمده:

مقدمه فریدا آفاری،  کتابدار، مترجم ، نویسنده و عضو اتحاد سوسیالیست های خاورمیانه و شمال آفریقا

موج کنونی  اعتراضات مردمی در عراق، لبنان و ایران همچون نسیمی خوش و چراغ امیدی برای منطقه و جهان است.  وجه برجسته ی این اعتراضات و خیزش های سال گذشته  در سودان و الجزایر  حضور زنان و جدا ناپذیری مبارزه برای عدالت اجتماعی از مبارزه علیه فرقه گرایی قومی مذهبی و دیگر اشکال فرقه گرایی و بنیاد گرایی مذهبیست.

خواسته های تظاهرکنندگان برای براندازی رژیم هایشان و چالشی که در برابر کلیه جناح های حاکمیت و قدرت های منطقه ای و جهانی قرار داده اند  گواه از  زنده بودن میل به دگرگونی ریشه ای در زندگی و کار در منطقه خاورمیانه و شمال آفریقاست. در کلیه مبارزات کنونی در منطقه،  ترقی خواه ترین خواسته ها توسط زنان مطرح شده .  زنانی که با مردسالاری مخالفند و مبارزه برای عدالت اجتماعی را از رهایی زن جدا نمی کنند.این ویژگی را می توان همچنین در خیزش شیلی مشاهده کرد.  ترانه و رقص زنان شیلیایی علیه تجاوز و دولت تجاوزگر همانا نماد خیزش شیلی و الهام بخش زنان معترض در  لبنان و دیگر کشورهای منطقه و جهان  شده که روایت هایی  از این ترانه و رقص را اجرا کرده اند.

میز گرد امروز بخشی از تلاش جمعی از  فمینیست های سوسیالیست منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا و جهان برای پیوند دادن مبارزاتمان به یکدیگر است.

 ویژگی های خیزش مردمی در کشور شما چه بوده است؟

فاطمه مسجدی:   در مقایسه با جنبش سبز که عمدتا شامل طبقه متوسط شهری بود،  خیزش آبان ماه امسال  و خیزش دی ماه  1397 عمدتا شامل جوانان طبقه کارگر و بیکار بوده.  در این خیزش ها ایستگاه های پلیس و بانک ها و برخی اماکن مذهبی و همچنین تصاویر  خامنه ای به آتش کشیده شدند.  مردم خواستار براندازی جمهوری اسلامی و پایان دادن به دخالت های نظامی آن در منطقه شدند.  بنا بر گزارش رویترز در خیزش آبان ماه بیش از ۱۵۰۰ نفر توسط نیروهای نظامی کشته شده و بیش از ۷۰۰۰ نفر بازداشت شده اند.  دولت خصوصا معترضان در خوزستان و کردستان را هدف حملات خود قرار داده چون اعتراضات در این استان ها شدید تر بوده.    شعارهای معترضان نیز ریشه ای تر شده و هم نظام سلطنتی و هم ولایت فقیه و سپاه پاسداران را رد می کند.  معترضان همچنین همبستگی خود را با خیزش ها در عراق و لبنان و اعتصابات در فرانسه اعلام کرده اند.

نادیا محمود: ویژگی های خیزش کنونی در عراق از این قرارند:  1. مردم خواهان براندازی نظام  کنونی و تشکیل نظامی جدید بر اساس انتخابات و  تدوین یک قانون اساسی جدیدند.  2. تظاهرکنندگان عمدتا جوانان بیکار یا  کارگران و کارمندان دارای شغل های موقتی و بی آینده اند از جمله معلمان.    زنان و خانواده های بسیاری در این تظاهرات شرکت می کنند.  ۳٫ در میدان های اصلی شهرهای بغداد،  و دیگر شهرهای جنوب عراق به گرد هم می آیند.  4.  میزان خشونت از سوی دولت و شبه نظامیانی که هردو  از سوی دولت ایران حمایت می شوند  بی سابقه بوده.  تابحال بیش از ۷۰۰ نفر را  کشته و ۲۵۰۰۰ نفر را مجروح و   برخی از تظاهرکنندگان را  نیز ربوده اند.   با گاز اشک آور و آّب داغ  و گلوله به معترضان حمله می کند.  اخیرا به چادرهایی که معترضان در میدان ها برپا کرده بودند حمله کرده و در یک حمله ۵۷ نفر را کشتند.  5. خانواده ها از تظاهرکنندگان در میدان ها حمایت می کنند.  برای آنها غذا می پزند یا پتو می آورند.  پزشکان و پرستاران در میدان ها چادر زده و به مجروحان می رسند.  رانندگان توک توک (تاکسی های کوچک) تظاهرکنندگان مجروح شده را به بیمارستان ها می برند.

شبه نظامیان از جنگ نیابتی بین آمریکا و ایران استفاده می کنند تا اذهان را از خیزش کنونی منحرف کنند.  اما این تاکتیک موفقیت آمیز نبوده.   مقتدی صدر و طرفدارانش که بخشی از دولت محسوب می شوند دست از حمایت از تظاهرکنندگان در میدان تحریر بغداد برداشتند.  پس از خروج آنها از میدان تحریر بغداد،  نیروهای دولتی به  تظاهرکنندگان حمله کرده و چادرهای آنها را آتش زدند  اما هزاران هزار تظاهرکننده جدید به  ما پیوستند.  برخی  از معترضین جاده ها را مسدود کرده و تلاش کرده اند میدان های نفت را محصور کنند.

سارا کادورا:   خیزش ۲۰۱۱ در لبنان عمدتا معطوف به جدایی دین از دولت و مبارزه با فرقه گرایی بود.  در خیزش ۲۰۱۵ عامل اصلی تظاهرات،  انباشت زباله و عدم قابلیت دولت در جمع آوری زباله بود.  خواسته ها ریشه ای نبودند.  خیزش اکتبر ۲۰۱۹ از جنس متفاوتی بوده.   با سقوط ارزش لیره،  قیمت ها شدیدا افزایش یافته.  بانک ها با اعمال کنترل بر میزان برداشت های مردم عادی از حساب های جاری خود عرصه را بر ما تنگ کرده اند. همه این عوامل باعث شده که  بسیاری از مردم ،  سرمایه داری را به زیر سوال ببرند.  آنها با پلیس مقابله می کنند و به بانک ها حمله می کنند.  خواهان بازپس گرفتن اماکنی  شده اند که تا بحال عمومی بوده اند اما اکنون خصوصی شده اند.  اعتراضات در کل کشور و کلیه شهرهای اصلی ادامه دارد،   غیر متمرکز و فاقد رهبر است.   اتحادیه های جدید مانند اتحادیه های خبرنگاران،  مدرسان، کارمندان سازمان های غیر دولتی،   افراد دارای مشاغل آزاد در حال شکل گیری است.

خیزش کنونی همچنین به نوعی ادامه خیزش پناهجویان فلسطینی در لبنان است.  فلسطینی ها اخیرا در اعتراض به قانون جدیدی به پا خاستند که آنها را علیرغم یک عمر زندگی در لبنان موظف به  دریافت جواز کار می کند.  حقوق و رهایی فلسطینی ها می بایست بخشی لاینفک از خیزش کنونی باشد.

خولیانا ریواس:

شباهت ها ی بسیاری بین خیزش های ایران،  عراق و لبنان وجود دارد.  و این امیدوارکننده است.  در شیلی ما شاهد وسیع ترین تظاهرات از بعد از پایان نظام استبدادی پینوشه بوده ایم.  این خیزش کل کشور و کلیه محلات را در بر می گیرد و با استفاده از موسیقی و رقص هدفش نه جشن واره کردن خیزش که ابراز محتوایی بسیار سیاسی از طریق خلاقیت است.     تظاهرات مردمی با اعتراضات نوجوانانی شروع شد که افزایش هزینه بلیط مترو را نپذیرفتند.  دانش اموزان و دانشجویان در خط مقدم جبهه بوده اند.  تابحال ۲۹ نفر کشته شده و ۳۵۰ نفر بر اثر اصابت گلوله پلیس به چشم خود مجروح شده اند.  تظاهرکنندگان بسیاری  نمادهای نظام استعماری و مجسمه های رهبران نظامی یعنی نمادهای شونیسم مردانه را منهدم کرده اند.  در عوض  نماد جدیدی برگزیده اند:  یک سگ همراه در بسیاری از تظاهرات که اخیرا مرد.  پرچم شیلی را نیز تغییر داده اند:  پرچم جدید سیاه است و ستاره های سفید بسیاری دارد.  برای ما ۱۸ اکتبر روز آغاز خیزش به نوعی آغاز تقویم جدیدی شده است .  مردم شوراهای محلی تشکیل داده اند و رهبری ندارند.  خود در مورد امور سیاسی و مبارزه با سرمایه داری و تغییر قانون اساسی با هم گفتگو می کنند.   نیروهای پلیس از دید آنها کاملا بی اعتبار شده اند و دولت اکنون از حمایت تنها  ۶% از جمعیت برخوردار است و این رقم نیز بر اساس آمار خود دولت است.   دولت چیزی جز طبقه سیاسی نخبگان با درآمدهای بالا نیست که  قوانین بیشتری برای حمله به معترضان وضع می کنند و از الگوی سرمایه داری نولیبرال بهره می برد.   طبقه سیاستمداران حاکم پشت درهای بسته به توافقی در مورد قانون اساسی رسیده اما آنها از منظر توده های مردم بی اعتبارند.  دولت “دموکراتیکی”  که پس از پایان دادن به دولت پینوشه  حاکم شد همان الگوی اقتصادی دولت مستبد پینوشه را دنبال می کند.  اما احساس همبستگی بین مردم بسیار زیاد است و  ما تا دستیابی به خواسته هایمان از پا نمی نشینیم.

اخبار روز