چرا زنان به زنان توجه نمی‌کنند؟

چنان‌که مشاهده شد زنان نامزد در انتخابات مجلس نماینده‌گان در شعارهای و تبلیغات خود به زنان و به وضعیت آن‌ها توجه نکرده‌اند. زنانِ محکوم و محروم از هر نوع حقوق، در این شعارها جای ندارند.

عوامل زیادی باعث شده که حتا مدعیان حقوق زنان، به زنان توجه نکنند و زنان از دید زنان نیز به دور بمانند. یکی از دلایل مهم، حضور کم‌رنگ‌تر زنان نسبت به مردان در پروسه رأی‌دهی پنداشته می‌شود. زنان در بیش‌تر پروسه‌های کلان ملی سهم کم‌رنگ‌تر از مردان دارند. شماری از زنان علاقه‌مند نیستند در این گونه پروسه‌ها اشتراک کنند و یا هم به اثرگذاری این روند بر زنده‌گی خود آگاهی ندارند و یا از اشتراک در این پروسه‌ها بازداشته می‌شوند.

طوری که دیده می‌شود زنان از دید بیش‌تر فعالان حقوق زن و نامزدان نیز قشر ضعیفی پنداشته می‌شوند، نامزدان نیز به این ضعف باور دارند و به همین دلیل برای رسیدن به قدرت، شعارهایی سر می‌دهند که توجه مردان را جلب کند و رأی آن‌ها را به دست آورند. متأسفانه بیش‌تر زنان در افغانستان بدون اجازه‌ی مردان خانواده حق رأی ندارند و اگر رأی هم بدهند به فرد قابل قبول مردان خانواده‌ی خود رأی خواهند داد.

چنان‌که این مسأله را در انتخابات گذشته نیز شاهد بودیم. در افغانستان دیده می‌شود که بیش‌تر زنان به هم بی‌باور اند؛ زنان نامزد در پروسه‌های ملی و در سطوح رهبری از یک‌طرف و زنان رأی‌دهنده از سوی دیگر به هم باور ندارند. زنانی که در سطوح بلند کار می‌کنند به زنان عموم این باور را نداده‌اند که به عنوان یک هم‌جنس از حقوق‌شان دفاع می‌کنند. متأسفانه در سال‌های اخیر در افغانستان، همواره به نام زنان، پول‌های گزافی از سوی زنان به ظاهر فعالان حقوق زن، به هدر رفته و از این نام استفاده‌ی بد شده است. به نظر می‌رسد که بیش‌تر زنان رأی‌دهنده به یک کاندیدای مرد باورمندتر اند، تا به یک کاندیدای زن. از آن‌جایی که زنان همواره تحت تسلط مردان بودند و با دید مردانه به قضایا می‌نگرند، گاهی ناخواسته در کنار مردان، برای حذف زنان تلاش می‌کنند. در جامعه‌ی افغانستان، بی‌هدفی، یکی دیگر از دلایلی است که زنان را از زنان دور ساخته است. تعدادی از افراد مدافع حقوق زنان فقط در پی رسیدن به قدرت، جاه و مال هستند و هیچ هدف مهمی را دنبال نمی‌کنند. آن‌ها به این مسأله اکتفا کردند که از بیش‌تر زنان بهتر به نظر برسند و دارای مقام و منصبی باشند.

روزینا خطیبی، پنج سال در کابل خبرنگار بود. او لیسانس علوم سیاسی دارد و فعلاً در ترکیه، زبان ترکی استانبولی می‌خواند  8 صبح .