جای خالی زنان درشعارهای بانوان نامزد درکابل

قرار است انتخابات پارلمانی و شوراهای ولسوالی‌های افغانستان، به تاریخ ۲۸ میزان ۱۳۹۷ خورشیدی برگزار ‌گردد. تأخیر چهار ساله در برگزاری انتخابات پارلمانی، سروصداهای زیادی را به همراه داشت، اما

حکومت پس از گذشت سه‌ونیم سال از پایان دوره‌ی کاری اعضای مجلس نماینده‌گان، اوایل امسال برای برگزاری انتخابات پارلمانی اعلام آماده‌گی کرد. در ماده‌ی هشتاد و سوم قانون اساسی افغانستان در مورد برگزاری انتخابات پارلمانی چنین آمده است: «دوره‌ی کار ولسی‌جرگه به تاریخ اول سرطانِ سال پنجم بعد از اعلان نتایج انتخابات به پایان می‌رسد و شورای جدید به کار آغاز می‌نماید. انتخابات اعضای ولسی‌جرگه در خلال مدت سی الی شصت روز قبل از پایان دوره‌ی ولسی‌جرگه برگزار می‌گردد. تعداد اعضای ولسی‌جرگه به تناسب نفوس هر حوزه حد اکثر دو صد و پنجاه نفر می‌باشد.»

با این حال، قرار است انتخابات شورای ولسوالی‌ها نیز همزمان با انتخابات پارلمانی برگزار نگردد. پس از نزدیک به شانزده سال از تصویب قانون اساسی که در آن از انتخابی بودن اعضای شورای ولسوالی‌ها تذکر رفته است، قرار بود برای نخستین بار انتخابات شوراهای ولسوالی‌ها برگزار گردد. اما به نظر می‌رسد که انتخابات شوراهای ولسوالی‌ها تحت سایه‌ی سختی برگزاری انتخابات مجلس نماینده‌گان قرار گرفته و احتمالاً یک‌جا با انتخابات ریاست جمهوری برگزار شود.

در انتخابات پارلمانی پیش رو بیش از ۲۵۰۰ تن بر سر۲۵۰ کرسی مجلس نماینده‌گان در سراسر افغانستان رقابت می‌کنند. از این میان، ۸۰۴ تن از کابل نامزد‌ اند که ۱۱۹ تن آن‌ها را زنان تشکیل می‌دهند. تعدادی از زنان نامزد در انتخابات این دور، وکیلان بر حال مجلس می‌باشند.

نگاهی به شعارهای نامزدان زن در انتخابات مجلس نماینده‌گان

نامزدان زن در کابل، با شعارهای متفاوتی وارد کارزارهای انتخاباتی شده‌اند. در این‌جا شعارهای اصلی شماری از نامزدان زن در انتخابات مجلس نماینده‌گان ذکر می‌گردد:

سیمین حسن‌زاده: «به سوی قرآن، قانون و قلم». مریم سما: «به سوی آینده‌‌ای نیک، فراتر می‌رویم». هیلی ارشاد: «رأی مردم را با خدمت تبادله می‌کنیم، نه با معامله». حواعلم نورستانی: «این، کرسی قدرت نه، بلکه از مردم است». ویدا ساغری: «نماینده خواهم بود، نه رباینده»، خاطره اسحق‌زی: «باور به نسل جوان، باور به آینده» زینب مؤحد: «این کرسی جایگاه زنان مسلمان است». انیسه ترک: « در خدمت معارف بوده و می‌باشیم». مسعوده جلال: «رأی به داکتر مسعوده جلال رأی به خدمت‌گذاری واقعی، تأمین عدالت اجتماعی، دفاع از حقوق شهروندی و ارزش‌های انسانی». سهیلا سحر: «صدای ما خاموش‌شدنی نیست». روبینا جلالی: «بیایید مالک این سرزمین همه را بدانیم». پریزا رحمانی: «با شما آینده را رقم می‌زنیم». صالحه سعادت: «شهروندی، مسوولیت و قانون‌گرایی». رقیه عالمی بلخی: «قانون اسلامی- نظارت عمومی». راحله جعفری: «همنوایم باشید تا بایستم و صدای‌تان باشم». سلیمه نیک بین: «تعهد من؛ قانون‌گذاری کارا». شینکی کروخیل: «تعهد و عمل». جنرال نظیفه ذکی: «دفاع از حقوق نظامیان کشور خط سرخ من است». معصومه توسلی: «ما برای تغییر آمده‌ایم». فروزان خلیل‌یار: «دموکراسی، قانونیت و عدالت اجتماعی». قدسیه الکوزی: «از میان مردم، همگام با مردم، در خدمت مردم». سمیرا لامع: «صدای من برای پیشرفت زنان، جوانان، معلمین، کارگران و دهاقین افغانستان خواهد بود». فاطمه نظری: «خدمت صادقانه، عاری از شعار». تمنا زریاب پریانی: «پیروزی من پیروزی نسل جوان». نوریه منصف: «منصفانه حرف می‌زنم، صادقانه کار می‌کنم». داکترهما زینت: « شعار بس است، عمل باید کرد». کلثوم خروتی: «پاسدار ارزش‌های اسلامی و منافع ملی». فرح دیبا شهرزاد: «صدای من، صدای نسل امروز و فردا است». ترنم سیدی: «حمایت از نسل جوان، حمایت از فردای بهتر». حسینه سهاک: «سوله، امنیت، تعلیم».

تحلیل کلی از شعارهای انتخاباتی

با توجه به شعارهای بیش‌تر نامزدان انتخابات مجلس نماینده‌گان از حوزه‌ی کابل که در بالا ذکر گردید، می‌توان شعارهای اینان را به سه بخش کلی تقسیم کرد:

۱- شعارهای خیالی: آن عده از نامزدانی که شعارشان بالاتر از مسوولیت یک وکیل است، به این نوع شعار را ‌می‌توان شعار خیالی گفت، که نه در توان یک وکیل است و نه هم وظیفه‌ی یک وکیل در پارلمان. چنان‌که قانون اساسی افغانستان وظایف و صلاحیت‌های یک وکیل را در فصل پنجم به صورت مکمل شرح داده است، اما این نامزدان فراتر از وظایف یک وکیل شعار داده‌اند.

۲- شعارهای سطحی و بی‌محتوا: این چنین شعارها، نه محتوا داشته و نه هم هدف خاصی را دنبال می‌کنند. این دسته شعارها به شکلی نگاشته شده‌اند که هم از لحاظ شکلی و هم از لحاظ محتوایی، مشکل دارند.

۳- شعارهای کلی: یک تعداد از نامزدان شعارهای بسیار کلی داشتند، که موضوعات را بهم خلط کرده‌اند و نمی‌توان هدف شعار دهنده را از آن شعار فهمید. این چنین شعارها بیش‌تر از هر شعار دیگری در کابل به چشم می‌خورد که از سوی نامزدان زن و مرد گفته شده‌اند.

۴- شعارهای منطقی و مطابق با صلاحیت‌های مجلس نماینده‌گان: شعار شمار کمی از نامزدان، با اصول وظایف داخلی و صلاحیت‌های مجلس نماینده‌گان مطابقت دارد. کم‌ترین شعارها، از همین دسته است.

متأسفانه آن‌چه در شعار نامزدان زن جایش خالی می‌نماید، «زنان» است. زنان حتا در میان شعارهای زنان نامزد در مجلس نیز جای ندارند. با وجود این که یک تعداد از نامزدان زن در این دور انتخابات، چهره‌های فعال حقوق زن هستند و می‌خواهند با این شناخت رأی کسب کنند، اما هیچ یک از آن‌ها برای زنان جایی در شعارهای خود ندارند. این در حالی است که زنان در افغانستان در قوانین و در اجتماع با تبعیض‌های گوناگونی مواجه‌اند و هنوز هم بیش‌تر زنان در افغانستان حتا از حقوق اساسی‌شان نیز محروم‌اند. به نظر می‌رسد که زنان در شعارها و کمپاین‌های فعالان حقوق زنان  که نامزد مجلس‌اند، نیز به فراموشی سپرده شده‌اند.