ariana

ariana

Sunday, March 17, 2013

سروده های بهاری

 
عبدالوکیل کوچی
           
بوی یار  آورد  با خود  از وطن  باد  بهار
چشم  یاران  باد  روشن  از نسیم  نو  بهار
روزنو روزاست  باغ آبستن موج گل است
کار وان غنچه در راه است و بلبل   انتظار

 
 
 
 
 
 
 
 
خرم  شاد  و دل انگیز است  گلزار وچمن
هرکه درفکر بهار و من به فکر روی  یار
گرچه دورافتاده ام زآن گلشن باغ وبهشت
لیک مهرش هست بردل،دل بعشقش بیقرار
مرغ  شبگیرم  شکوه  آشیا نم   قله  هاست
گر، رسم برخاک کوی آن، کنم جان رانثار
سالها  بگذشت ، رنج ودردهجران کم  نشد
برغریبان بگذرد امسال هم ، چون سال پار
یک دلی شاد از  تما شای  گل سرخ  مزار
یک دلی خون ، بر سر گور  شهیدان مزار
ای خوش آندم نزهت نوروز  آید  در چمن
تا  رهاند  غنچه  را  از انجماد    مرگبا ر
گم   شود  ابر  سیه از روی چرخ  نیلگون
تا زمین گردد  زسرمای  زمستان  رستگار
بر مکافات عمل چون نگروی ای  کاردان
هرچه میکاری همان خودبدروی درکارزار
نوبهار آنگاه خوش آیند است بر بیچار گان
تا  به  روزنها  بتابد  گرم  خورشید   بهار
هرگلی   نازد  به  بزم  بلبل و باغ  و چمن
من ،  ترا  نازم  تو هستی مبداء وپایان کار
خیز ، تا  با  همدگر همبسته و همراه شویم
تا  به  میهن  باز گردد  امن و صلح پایدار