هفتم سپتامبر، روز خاموشی بانویی است که نامش با یکی از پرآشوبترین فصلهای تاریخ معاصر افغانستان گره خورده است؛ دکتر اناهیتا راتبزاد.
او در سال ۱۹۳۱ در گُلدَره چشم به جهان گشود و در روزگاری که راه آموزش و سیاست برای زنان افغانستان دشوار و ناهموار بود، راه دانش و مبارزه را برگزید.
او پزشک شد؛ اما دردهای جامعه را تنها با طبابت درمانپذیر نمیدانست.
به سیاست روی آورد؛ به پارلمان راه یافت؛ برای حضور اجتماعی و سیاسی زنان تلاش کرد؛ سازمان دموکراتیک زنان افغانستان را بنیان گذاشت و در عرصهٔ دیپلماسی و حکومت نیز مسئولیتهای بلند بر عهده گرفت. او در سال ۱۹۶۵ از نخستین زنانی بود که به پارلمان افغانستان راه یافت.
آناهیتا راتبزاد فرزند زمانهای بود که افغانستان میان سنت، تجدد، جنگ سرد، انقلاب و جنگهای داخلی گرفتار شده بود. انتخابهای سیاسی او نیز همچون آن دوران، بحثبرانگیز و پرمناقشه بود؛ او عضو حزب دموکراتیک خلق افغانستان و از جناح پرچم بود و در حکومت پس از رویداد ثور مسئولیتهای مهمی بر عهده داشت.
امروز، در سالگرد درگذشتش، میتوان دربارهٔ تصمیمها، باورها و سیاستهای او بحث کرد؛ میتوان موافق یا مخالف راه سیاسیاش بود. اما نمیتوان حضور تاریخی زنی را پاک کرد که در یکی از دشوارترین دورههای افغانستان، قدم به میدان عمومی گذاشت و برای حضور زنان در جامعه و سیاست مبارزه کرد.
یاد اناهیتا راتبزاد گرامی باد؛
زنی از نسل طوفان،
پزشکی در خدمت مردم،
سیاستمداری در متن تاریخ،
و یکی از چهرههای پیشگام حضور سیاسی زنان افغانستان.
نام او در تاریخ پرآشوب افغانستان باقی خواهد ماند.
شیرین.ن مبارز
No comments:
Post a Comment