۱۵ آگست برای مردم افغانستان، بهویژه برای زنان و دختران، یادآور سقوط، سرکوب و آغاز یکی از سیاهترین فصلهای تاریخ معاصر افغانستان است.
در این روز، جنبش آزادیبخش زنان با صدای بلند اعلام میکند که آنچه در افغانستان جریان دارد، تنها مسئله یک گروه یا یک حکومت نیست؛ بلکه فاجعهای است که در سکوت، مماشات و سیاستهای ناکارآمد جامعه جهانی ادامه یافته است.
ما طالبان را مسئول مستقیم سرکوب، حذف زنان از جامعه، محرومیت دختران از آموزش و نقض گسترده حقوق و آزادیهای مردم افغانستان میدانیم. اما در همینجا یک پرسش اساسی مطرح میکنیم:
طالبان بدون منابع مالی، حمایتهای سیاسی و فضای اقتصادی و بینالمللی چگونه میتواند به این وضعیت ادامه دهد؟
سالانه میلیونها دالر تحت عنوان کمکهای بشردوستانه وارد افغانستان میشود؛ اما مردم افغانستان همچنان با فقر، گرسنگی، بیکاری و محرومیت دستوپنجه نرم میکنند. زنان و دختران از ابتداییترین حقوق خود محروماند.
ما مخالف کمک بشردوستانه به مردم افغانستان نیستیم. ما مخالف آن هستیم که کمک به مردم، به هر شکل، به ابزاری برای تقویت و تداوم ساختار سرکوب تبدیل شود.
کمکها باید شفاف، مستقل و قابل نظارت باشند و مستقیماً به نیازمندان برسند؛ نه اینکه در ساختارهایی قرار گیرند که مردم را سرکوب میکنند.
از جامعه جهانی میپرسیم:
چرا پس از پنج سال سرکوب سیستماتیک زنان، سیاست روشنی برای پایان این وضعیت وجود ندارد؟
چرا کسانی که زنان افغانستان را از آموزش، کار و زندگی اجتماعی محروم کردهاند، همچنان از امکان تعامل و تنفس اقتصادی برخوردارند؟
و چرا صدای میلیونها زن افغانستان هنوز با چنین بیاعتنایی روبهروست؟
ما تأکید میکنیم:
افغانستان فقط طالبان نیست. افغانستان، مردم افغانستان است.
زنان افغانستان قربانیان خاموش تاریخ نیستند. آنان صاحبان حق، اراده و آینده این سرزمیناند.
مطالبات جنبش آزادیبخش زنان
ما خواهان:
- پایان حاکمیت گروه طالبان و برچیدهشدن نظام استبدادی و زنستیز این گروه؛
- انتقال قدرت سیاسی به یک نظام مشروع و مبتنی بر اراده آزاد مردم افغانستان؛
- تضمین برابری کامل زنان و مردان در برابر قانون و در تمام عرصههای سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی؛
- بازگشایی فوری مکاتب و دانشگاهها به روی دختران و رفع تمامی محدودیتهای تبعیضآمیز علیه زنان؛
- ایجاد سازوکار مستقل برای نظارت بر کمکهای بشردوستانه و جلوگیری از سوءاستفاده از این کمکها؛
- پاسخگویی عاملان جنایت، نقض حقوق بشر و سرکوب سازمانیافته مردم افغانستان؛
- مشارکت واقعی زنان در تعیین سرنوشت سیاسی و آینده کشور.
- پایان آپارتاید جنسیتی و سرکوب سیستماتیک زنان؛
- حق کار، آموزش، آزادی رفتوآمد و مشارکت اجتماعی زنان؛
- جلوگیری از استفاده منابع بینالمللی برای تقویت ساختار سرکوب؛
- پاسخگویی عاملان نقض حقوق بشر و پایان مصونیت از مجازات؛
و یک سیاست بینالمللی روشن و مسئولانه در قبال مردم افغانستان.
۱۵ آگست را نباید روز فراموشی بدانیم؛ باید آن را روز دادخواهی، اعتراض و ایستادگی بدانیم.
ما به جهان میگوییم:
اگر واقعاً در کنار مردم افغانستان استید،
اگر واقعاً از حقوق زنان دفاع میکنید،
اگر واقعاً خواهان صلح و عدالت استید،
پس در کنار قربانیان بایستید، نه در کنار ساختار سرکوب.
صدای ما زنان خاموش نخواهد شد!
جنبش آزادیبخش زنان
۱۵ آگست ۲۰۲۶
No comments:
Post a Comment