آوای زنان افغانستان

آوای زنان افغانستان

Friday, August 14, 2026

پیام محترم اکبر فروغی فعال جامعه مدنی در ارتباط به ۱۵ اگست روز سیاه

فردا قیام ملتی است که پنج سال قبل توسط نیرو های نظامی تروریستی منطقه و جهان اشغال شده و آفتاب این سرزمین غروب کرده و مردم سراسیمه از ترس و وحشت در جستجوی پناه گاه امنی با عجله مانند برگ های خازنی می‌لرزند و افتان و خیزان میگردند


اما جانوران روانی وحشی درنده و خونخواری با رگبار و شلاق و تیغ و تبر و سنگ و چوب و چماق اطفال مادران نوجوانان و پیر و جوان را با خشونت دنبال میکنند و صدای دلخراش و ناله کودکان و مادران و نوجوانان فضای کوچه و بازار و خانه ها را تسخیر کرده و همه جا وحشتناک است گویا عابرین در حالت انجماد قرار گرفته اند و پا های رهگذران سکته و سستی میکند بدن همه مانند برگ های خازنی می‌لرزند و زبان همه لکنت گرفته و چشمان هر رهگذری از ترس و وحشت سیاهی سایه افکنده قلب ها به در درون سینه به تندی مانند ماشین زنگ زده  چنان می‌تپد که گویا در حالت انفجار است و طالبان که با زبان و فرهنگ و تاریخ و خصوصیات اجتماعی و تمدن و حقوق و آزادی و کرامت انسانی و اخلاق و ادب این سرزمین کاملا بیگانه هستند و از یک کلچر قبیله یی بیابانی به شهر های متمدن جای که انسان متمدن در طول قرن‌ها زندگی کرده ریخته اند و دختران جوان که برای دفاع از شرف و حقوق و آزادی و زاد گاه خود صدا بلند کرده اند طالبان وحشی با بی حیایی و بی شرمی و رزالت و بی ناموسی آنها را بغل گرفته برای تجاوز کردن گروهی به جرم زبان و زن بودن دردی کردند و من به چشم خودم دیدم و رگبار کردند به شمول اطفال روزی است که مردم افغانستان محاصره شدند به جرم یک کشور کفار  و نماینده گان که خود را محافظ دین اسلام و عدالت اجتماعی و حقوقی و اخلاق و ادب می‌نامند با دستورات و عملکرد وحشیانه حیوانیت به خطا رفته اند و چهره حقیقی دین اسلام و الله را که هیچ چیزی وحشتناک تر و جنایت کار تر و کافر تر از آن نیست به نمایش گذاشتند . و مردم افغانستان در این روز غنیمت جنگی گرفته شده اند و تا کنون در درون زندان تاریک وحشتناک برده گی فرمان میبرند و تجاوز و شکنجه و سر بریده میشوند و فروخته می‌شوند شلاق و سنگسار میشوند و زنده برای مردمی که برهنه و گرسنه و بی پناه و بی زبان و بی دست پای و کور و کر و تنها مانده خاموش بودن درد بیشتری از مرگ دارد  برای این ملت زندانی برده دیگر هیچ چیزی برای ادامه زندگی باقی نمانده  خاموش بودن یعنی یک ملتی که مرده است . خاموش بودن در چنین وضعیتی فاجعه ، جرم ، جنایت ، و ظلم است .

اکبر فروغی

No comments: