این جملهیی است که ژیزل پلیکو زن هفتادوچند ساله فرانسوی که حدود یک دهه توسط شوهرش و تیم پنجاهنفره از مردان همکار او در حالت بیهوشی مورد تجاوز قرار گرفت، بیان کرد.
وکلای او برای اینکه ژیزل منحیث قربانی در برابر عموم احساس شرم و خجالت نکند، پیشنهاد برگزاری جلسات محکمه را به گونهی غیر علنی دادند؛بعد از حاکمیت طالبان، مردان افغانستان، یک کشورِ غرق تا گلو در فقر، تبعیض، حذف و خشونت توسط طالبان را به امان خدا سپردند و چسبیدهاند به دست بهدستکردن تصاویر زنان این سرزمین که به میل خود لباسهای آزاد و نیمهبرهنه میپوشند، میرقصند، میخندند و سرشان به زندگی خودشان است.
این مردان با فحاشی، هتاکی و نوشتههای که احساسات جمعی بقیه مردان را به سوی خشونت هیجانی کرده هُل میدهد، به عمیقترشدن پایههای مثلث سرکوب علیه زنان که همان خانواده، اجتماع و حکومت است، میافزایند. در این نوشتهها که ذهنیت هیجانی و گلهواری به خوبی در آن مشهود است، کوشیده میشود لباسهای نیمه برهنه زنان افغانستان و رقص و سرخوشی آنان را منحیث شرم ملی بر جبین هویت جهانی افغانستان جلوه دهند.
اما برای اینها؛ اخبار تجاوز، ولگردی، خیابانآزاری، سرقت، بدماشی و قلدری مردان افغانستان در داخل و خارج از کشور هیچگاهی به مثابهی شرم ملی تلقی نشده. هیچگاهی اینها به صورت جمعی نیامدند تجاوز مردان افغانستان را بر زنان جوان و مسن، اطفال، و حتی حیوانات منحیث شرم و خجالت ملی در سطح جهانی توصیف کنند. اما برای تکه پارهکردن گلالی کریمی یا آریانا سعید و بقیه زنان حاضرند بارها از باسواد تا بیسواد کنارهم جمع شوند و در یک تبانی غیرآشکار حملات سایبری را علیه زنان راهاندازی کنند.
آنچه به صورت ملی مردان از اقوام مختلف، از همدیگر به ارث بردند؛ کنترل بر بدن زنان، ترویج نفرت از مردان اقوام دیگر، تهدید همدیگر به اخراج از کشور و کاربرد خشونت و خشم علیه همدیگر بوده است.
گویا جز همدیگرکُشی بهنام قوم و کنترل بر بدن زنان، تمایل به هیچ جنبه مثبت زندگی و زیستن ندارند.
بنابراین، طبق بیان ژیزل پلیکو؛ اگر قرار باشد شرم ملی بر جبین افغانستان زده شود، بیگمان آن شرم ناشی از تجاوز، قتل و شاهکارهای مردانهی مردان افغانستان خواهد بود نه لباس آزاد زنان یا رقص و آوازخوانیشان.
زنان در طول ۵ سال حاکمیت طالب با تمام محدودیتها در داخل و خارج موفقیت و افتخار به نام افغانستان ضرب زدهاند اما کارنامهی مردان در همین پنجسال را نگاه کنید جز تجاوزات مکرر بر انسان و حیوان و ترور و وحشت در چیزی دیگری قابل اختصار نمیتواند باشد. به عنوان آخرین مثال، ذکیه احمد ریور منحیث نخستین زن از افغانستان بلندترین قله جهان را فتح کرد و تیم کریکت زنان افغانستان برای درخشش بهتر به کریکتبورد انگلستان راه یافتند. اما در مقابل؛ خبرها حاکی از دستگیری هفت مرد افغانستانی به جرم تجاوز بر کودکان در بریتانیا است. علاوه بر این، خبر دیگر از دستگیری یک مرد جوان از افغانستان بازهم در بریتانیا به جرم تخریب محصولات شراب یک فروشگاه در رسانههای جهانی دست به دست میشود.
مقایسه این چهارخبر خود شهادت میدهد که چه گروهی علامت شرم ملی را به پیشانی افغانستان حمل میکند.
Saiema Sultani
No comments:
Post a Comment