حمید آریارمن، روزنامهنگار، در یادداشتی به کاویان از شکلگیری پدیدهای به نام «طالبان غربی» هشدار داده و گفته است که بخشی از پناهجویان افغانستانی در کشورهای غربی به دلیل تعلق تباری و قومی شان به لابیگران غیررسمی طالبان بدل شدهاند.
او مینویسد این افراد با ظاهری مدرن، پاسپورتهای امن و زبان آکادمیک، اما با ذهنیتی «قرونوسطایی»، در تلاش برای سفیدشویی طالباناند و در محافل سیاسی و رسانهای غرب، روایتهایی ارائه میکنند که به گفته او، با واقعیت زندگی مردم افغانستان فاصله دارد.
به باور آریارمن، این لابیگران با نسبت دادن سیاستهای سرکوبگرانه طالبان از جمله محرومیت زنان از آموزش، حذف آنان از کار و حجاب اجباری به «فرهنگ عمومی مردم افغانستان»، در حال تحریف حقیقت و توجیه یک نظام استبدادی هستند. او این رویکرد را «دروغ بزرگ» و نوعی خیانت اخلاقی توصیف میکند.
در بخشی از این یادداشت، به نمونهای اشاره شده که در آن یک شهروند افغانستانی مقیم هامبورگ، در زمان پیشروی طالبان به سمت هرات، در یک محفل خصوصی اقدام به توزیع شیرینی کرده است؛ اقدامی که از دید نویسنده، نماد فاصله این جریان با رنج واقعی مردم داخل کشور است.
آریارمن تأکید میکند که جامعه افغانستان بهصورت گسترده با تفکر طالبانی همسو نیست و وضعیت کنونی، نتیجه تحمیل «زور، ترس و سرکوب» از سوی طالبان است، نه بازتاب فرهنگ عمومی.
او همچنین هشدار میدهد که این نوع لابیگری با هدف «مقصر جلوه دادن قربانی» صورت میگیرد تا عاملان اصلی از پاسخگویی فرار کنند؛ روندی که به تضعیف همبستگی جهانی با مردم افغانستان، بهویژه زنان، منجر میشود.
در پایان، نویسنده این پدیده را زنگ خطری جدی دانسته و تأکید کرده است که مقابله با این «روایتسازی خطرناک» برای حفظ حقیقت و کرامت مردم افغانستان ضروری است.
No comments:
Post a Comment