ariana

ariana

Thursday, August 29, 2013

بی بی حوراالنسا

ارسالی : احمد سعیدی
بی بی حورالنسا متخلصه به (مستوره) مشهور به بی بی سفید پوش بنت میر سید عظیم از سادات ولایت غور میباشد. موصوف در میان دره های سبز و شاداب و کوه های سر به فلک کشیده غور زندگی داشته خواهر زاده غوث محمد جان از حضرات پرچمن میباشد.
 
 
 
 
 

دیوان اشعار او به (3500) بیت رسیده نام دیوان او به ( تحفه العاشقین و مفرح المسلمین) میباشد بعمر 34 سالگی روز دوشنبه دوم رجب المرجب 1345 قمری مطابق است به سال 1305 هجری شمسی داعی اجل را لبیک گفته است.
دلاخـوش بـاش کـه جـان مـی آیــد امـروز                     تـــرا بــر تــــن روان مــــی آیـــد امـروز
بـیـا مـجـنــون بـه گـلـشـن بـیـن کـه لـیـلی                     بـه گـل گـشـت جـهـــان مــی آیـــد امروز
مــشـــو ای کـــوه کــــن فـــرهاد دلـتـنـگ                     کـه شـیـریـن نـاگـهــان مـــی آیــد امروز
زلــیــخــــا دامـــن از هــــودج بـــرانـــداز                     شـهـه کـنـعــانــیــــان مــی آیـد امــــروز
ز دیـــــده آب زن از زلـــــف جــــــــاروب                     کــه آن ســــر دردان مــی آیـــد امـــروز
خـبـر سـازیــد جـمــــع گـــلــــرخـــــان را                      کــه شــاه گـلــرخـان مــی آیـــد امـــروز
دلـی آبــاد یــان بـــاشـــیـــد خـــوشــنــود                      که شاه غوث الدین1 زمان می آید امروز
بـــهـــمــــراه گــلــســتـــان جــمــــالــــش                     هــزاران بــلــبــــلان مــی آیــــد امـــروز
بـه بـیـن (مستوره) شاه خـرقـه پـوشان
چــو شـیـخ خـسـرقـان مـی آیـد امــروز
 
بــه جـــان مـــن آرزو مــنــــدم بــیـــا زود                     بـه دیـــدار تـــو خــورسـنــدم بـیــا زود
نـــدارم خـــواطــــرم پـیــونـــد بــــاکــــس                     چـــو خــواطــر بـا تــو پـیـونـدم بیا زود
بـرفـــت آن شـــاه ولـــی حـــق ز نـــــزدم                      ز هـــر ســـوی پـــراگــنــــدم بــیــا زود
مـیــا ای غــوث دوران هـــفــتــه هـفـتـــه                      کــه بـیـخ صـبـــر بــرکــنــدم بــیــا زود
مـکــن جــانــا تـــو عـــار از خــانــه مـن                      کــه بــا اخـــت تـــو دلـبــنــدم بــیـا زود
مهـا چــون تـــاج جـــدم بــر ســر تـســت                      تـرا ایــن لـحـظــه فــرزنـــدم بــیــا زود
مــیـــان فــوج مـشــتـــاقـــان تــمـــامـــی                      نـخــواهــی یــافـــت مـانــنــدم بــیـا زود
گـــر ایـشـان مــال خــود کــردنـد فــدایـت                     کــه جــان در پــایـــت افــگــنـدم بیا زود
بـگـــو تــــا چــنـــد گـــریـــم از فـــراقـت                      ایـــا شـــاه شـکــــر خــنـــدم بـــیــا زود
تـو خـود (مستوره) نامم کردی ایدوست
بـه سـتــر و پــرده پــابـنــــدم بــیــا زود
 
دوزلف مشک افشان داری ای دوست                دو عـالـمـرا درخــشـان داری ایــدوست
شـفـاعــت خـواهـی جـمـلـه عاصـیانی                 نـظـر بـا جـمـلـه خـلـفان داری ایدوست
هــزاران یــوســـف خــورشـیـد طلعت                 به خـسن خویش حیران داری ایدوست
گـلـیـم از چـــاوشــــان بـــارگـــاهـــت                 خـلیـل از خواجه قاشان داری ایـدوست
مـبــارک تــــاج کـــر مـنـــا بـه فـرقت                 قـدم بـر فـرق شـاهــان داری ایـدوست
ز مسـعـودی بــه مـحـمــودی رسیدی                 شـرف بـا جمله خاصان داری ایدوست
خــواتـیـان اگــر نـحـمـبـنـد مــن بـــدر                گـر از خـیـل کـنـیـزان داری ایــدوسـت
چــو رو ران تــــو دوران  بــنـــاشــد                 مـبـارک ده چـه دوراه داری ایــدوست
خـــدارا کــن نــظــر بر حال (مستوره)
دراتــاکی پـریــشـــان داری ایـدوســت
 
 هــرکـه جـز عـاشـق خـدا و سردر رهبر مرا               خـوانــد او از ابـلـهـی عــاشــق دگــــر مـــــرا
حـــق تــعــالـــی در مــنـــده جـــانــش کــنــــد                کـه نـه پـردازده زخــود تــا دادی مـحـشر مرا
دارم حـــب تــمـــام انــبـــیـــــاء و اولــیـــــــا                جــز خـیـال حـب نـیـکـان تـسـت انـدر سرمرا
هرکه باشد عالم و عاقل بداند بر حق اســت                ظــن بــد دارند بـعـضـی جــاهـــلان خــر مــرا
 گـر بـشـعـرم زره ایـــراد بــودی ای عـزیـــز                منـع کــردی خـال من زین شعرها یکسر مرا
که چرا او عالم دهم فاضل و هم رهبر است                شـعـرهـایـم گـشت مشهور رودشد رهبر مرا
حـال ایـن (مستوره) باشد مثل گلهای  گلاب
هرطرف چون بنگرم هست خار ها در بر م
 
چـــشـــــم انـــــدرام ز فـضـلــتـــت ای خـــدا                تــا دهــــی تـــوفــیـــق از لـطــفـــت مــــرا
نـــــام تــــــــو درد زبـــــان خــــــود کــــنــم                 از بـــرای تــــو کـــنـــم جـــانــــــرا فـــــدا
آنــچــــه امـــر و نــهـــی کـــردی در جهان                  مــنــکـــه بـــاشـــم تـــا کـه آن سازم ادا
گـــربـــود تـــوفـــیــق تـــو هــمـــراه مـــرا                  نــهـــی ســازم تــرک و امـــر آورم بـجـا
گـــرنـبــاشـــد رحـمــــت تــــو بــــرســــرم                   حــال مـــن بـــاشـــد چـو کـور بـی عصا
کــــورم و بــــــــی راه آیـــــا چـــــون روم                    رحـمــت خــــود ســـاز بــرمــن رهـنما
گــــــردهــــی تــــوفــیــــق ایـن مستـوره را
گـــویــــدش نــعــت مــحــمـــد مــصــطــفی