صیغه، به‌ویژه صیغه ساعتی فرقی با زنا ندارد

صیغه ساعتی، نامِ دیگری‌ست برای خریدن بدن زن؛ معامله‌ای که در آن مرد «زمان»می‌خرد وزن «حق وکرامت»می‌بازد. این شکل از رابطه،نه ازدواج است و نه انتخاب آزاد؛ یک قراردادقدرت   است 

که در آن مرد صاحب اختیار است و زن تبدیل می‌شود به «شی‌ ای قابل مصرف».

در صیغه ساعتی، زن نه امنیت دارد، نه حق اعتراض، نه حق مطالبه.

مرد می‌تواند هر لحظه قرارداد را تمام کند، اما زن باید پیامدهایش را به تنهایی حمل کند:

بار روانی، خطر خشونت، بارداری ناخواسته، بدنامی و حذف شدن از چرخه احترام اجتماعی.

این ساختار، مرد را صاحب بدن زن می‌کند و زن را از حق تصمیم‌گیری درباره بدن خودشمحروم می‌سازد.

آسیب‌های اصلی صیغه ساعتی برای زنان:

• حذف کرامت انسانی — زن تبدیل به «خدمت» می‌شود، نه شریک.

• خشونت پنهان — مرد اختیار کامل دارد؛ زن هیچ سازوکار دفاعی ندارد.

• استثمار اقتصادی — فقر زنان را به این قراردادها مجبور می سازد، نه انتخاب آزاد.

• انگ اجتماعی — جامعه زن را قضاوت می‌کند، اما مرد را نه.

• خطرهای جسمی و جنسی ، نبود نظارت، نبود حمایت، نبود حق شکایت.

• تثبیت مردسالاری ، مرد چندین زن «ساعتی» می‌تواند داشته باشد، اما زن حتی حق اعتراضندارد.

صیغه ساعتی، رابطه نیست؛

بازار است.

بازاری که در آن بدن زن کالایی‌ست که مرد می‌تواند برای یک ساعت، یک شب، یا یک هفته بخردو بعد رها کند.

این ساختار، زنان را از حق عشق، حق انتخاب، حق امنیت و حق احترام محروم می‌کند.

در صیغه ساعتی، زن نه امنیت دارد، نه حق اعتراض، نه حق مطالبه.

شیرین نظیری مبارز