زبان پارسی

یک کومنت علمی و با ارزش از جانب بانو دانشمند صدیقه ژوبل پشتون تبار در مورد زبان پارسی یا فارسی به آدرس شخص فوق به اسم داور نادی پیرامون هیاهیوی های رسانه ها در این روز ها 

«آقایی محترم،

صادقانه اسم شما هم به من بیگانه بنظر میرسد من در افغانستان مردی را ندیده ام که نادی نام داسته باشد. نام افغانی من در تذکره افغانی صدیقه ژوبل است ژن اتنیکی من انسانیت است، من فاشیست نیستم.  سپس نام من به تاریخ زبان پارسی چه ارتباط دارد؟

 40 میلیون مردم افغانستان پارسی زبان هستند ک به لحجۀ زیبای دری صحبت میکنند، در قانون اساسی 2004 هم زبان پارسی دری ثبت شده. اگر سواد داشته باشید، بخوبی میدانید که صاحب اصلی زبان پارسی افغانستان است، مهد زبان پارسی افغانستان است، 

در قرن اول هجری شمسی در کابل پارسی صحبت میشد، در حالیکه پنجصد سال بعد، زبان پارسی به مناطق غربی منطقه(ایران امروز) سرایت کرد، زبان تا انگاه در مناطق غربی پهلوی بود. اینکه بنام افغان پلانهای استعماری انگلیس را برای حصار کشی فرهنگی استفاده میکنید، این یک  خیانت به فرزندان افغانستان است، شما دارایی فرهنگی و زبانی پنجهزارسالۀ این سرزمین ( شاهنامه، مثنوی مولوی، اشعار و متون کلاسیک) را به کشوری میبخشید که تنها بخشی از پارت ها و هخامنشیها بوده و کمترین پارسیزبانان در وقت نامگذاری دولت امروزی ایران پارسیزبان بودند. در ایران سال ها بعد پارسی دری حتی در یونیورسیتی رایج شد. پارسی دری مال افغانستان و سرزمین افغانستان یعنی مهد تمدن پارسی است، اگر کمی تاریخ مطالعه کنید، پارت (پارت ها و ماد ها جانشین امپراتوری هخامنشی) و پارس را با فارس مغالطه نمیکنید. فارس نام یک ایالت ایران امروزی است، هیچ رابطه با زبان پارسی ندارد، مردم فارس پهلوی صحبت میکردند. غلط مشهور همین است که شما سردچار آن شدید، من خودم در منایع یونانی، انگلیسی و آلمانی تحقیق کردم که واژه پارت و پارتی به یونانی با "th " نوشته شد که تلفظ "س"  را میدهد، بدینگونه این زبان بنام پارتی/پارسی  مشهور شد. با وجود شباهتی که این زبان پارتی/پارسی با نام فارس دارد، باشندگان فارس از وجود زبان پارسی دری که زبان معیاری و درباری ساسانیان بود آگاهی نداشتند، پنجصد سال بعد زبان پارسی دری در فارس رایج شد. از نظر زبانشناسی این یک پدیدۀ معمول است که تلفظ واژه ها واژه ها را به هم نزدیک میسازد اما وجه تسمیۀ آنرا تغییر نمیدهد، این دو (زبان/گویش ) اوستایی/ایرانشرقی در منطقه رایج بودند، پارسی دری همان زبان صیقل شده در در بار ساسانی وسعت یافت و تمام آثار علمی و کارکرد های فیلسوفان زمان به این زبان نوشته شد، مولانای بلخ و شاهنامۀ فردوسی هم زاییدۀ همین دوران ساسانی هستند، تمام نویسندگان و شاعران پسا ساسانی، خود را شاعر زبان پارسی میدانند. بیشترین بخش شاهنامه در افغانستان امروزی نوشته شده و مولانای بلخ انچه از نامش پیداست در افغانستان متولد شده، دانشمندان دیگری هم به این سرزمین تعلق دارند. در آلمان و خارج از افغانستان تمام شاهکار های ادبی زبان پارسی با نام "فارسی" مشهور است، زمامداران افغانستان از 130 سال بدینطرف فقط در پی نابودی زبان پارسی ما و کشیدن حصار فرهنگی بین افغانستان و آسیای میانه و افغانستان و ایران بودند، اینها نه تنها زبان پارسی را به یک پرنده سر بریده و دم بریده و بی پر و بال بنام "دری" تقلیل دادند، بل هم هیچگونه زحمتی در حفظ و ارتقا و تکامل زبان انجام ندادند، بر عکس به نامۀ رضاشاه در سال 1934 میلادی برای تغییر نامش از "فارس" به "ایران" خاموشی اختیار کرده اظهار رضایت کردند بدینگونه زمامداران پشتونیستی/فاشیستی افغانستان تمام افتخارات زبانی و سرزمینی ما را برای دولت نوپای ایران بخشیدند، تا خود مهلت بیشتر برای تخریب زبان پارسی پیدا کنند و به مردم توضیح دهند که زبان شان "فارسی" خارج از محوطه افغانستان " بیگانه " است. وقتی در کابل همه نام ها و لوحه ها به پشتو تغییر میخورند، در حالیکه بک پادشاه افغانستان هم پشتو زبان نبوده، و میراث های ادبی و فلسفی افغانستان ازنصاب تعلیمی خارج میشود، نمیدانم شما از کدام میراث صحبت میکنید همان پرندۀ سربریده، دم بریده، و بی پر وبال که نامش را "دری" گذاشتید؟ دری یک لهجه است و پارسی همان زبان اصیل و صیقل شدۀ معیاری/ درباری است که  ما صاحب این  میراث های جهانی هستیم. حتی حافظ و سعدی که در افغانستان تولد نشده اند خود را اهل مدنیت پارسی میدانند.

 چه خوب گفته اند تا که احمق در جهان است، پلانهای استعماری خوب پیش میرود که هژمونی غرب برای بقای خود نادان های مثل شما را شستشوی مغزی میدهد. اما با این تقلب زبان مردم افغانستان افغانی نمیشود، پارسی دری برای همیشه زنده میماند، قدرت این زبان در دنیا ثابت شده، 130 سال جعلکاری از شآن و شوکت این زبان تا هنوز نتوانسته بکاهد.»