پرستوی مهاجر

 پرستویِ مهاجرم، اسیر این سفرم

نه بام مانده به یادم، نه سایه‌ای به سرم

وطن! به نامِ تو هر شب گریسته‌ست دلم

که بی‌تو خسته‌ترین واژهٔ های بحر و برم

غبارِ حسرتِ دیدارِ کوچه‌هایِ تو باز

نشسته در نفسِ خستهٔ دلِ و جگرم

نه آسمانِ تو دارم، نه این دیار مراست

میانِ بود و نبودن، چو شام بی سحرم 

به هر کجا که روم، ردِّ پایِ غربتِِ من

گمان مبر که ز اندوهِ خویش بی‌خبرم

دلم پر است ز شب‌هایِ سردِ تنهایی

چو شمعِ سوخته می‌سوزم و چنین گذرم

کجاست لحظهٔ برگشت؟ ای امیدِ بعید

که سال‌هاست در این انتظارِ دربدرم

بشد پرندهٔ بی‌آشیان «سهیلا»یی

که از تمامِ جهان مانده یک نفس به برم

 

شعر و تصوير از بانو سهیلا ضیایی