پس از تجاوز و شکنجه به دست جانیان این حکومت به شیوه فجیعی به قتل رسیدند. هرچند حکومت می‌خواست قتل آن‌ها را یک حادثه رانندگی جلوه دهد، اما به سرعت نوع تجاوز و قتل آن‌ها، باعث رسوایی آشکار حکومت شد و خواهران میرابال به عنوان سمبل «مبارزه در راه آزادی» با لقب «پروانه‌های فراموش نشدنی» مشهور شدند.
شکنجه‌ها و خشونت‌های انجام شده بر روی سه خواهر و نقشی که آن‌ها در مبارزه علیه دیکتاتوری حکومت تراخیلو ایفا کرده بودند، سبب شد
در اولین گردهم‌آیی سازمان‌های زنان آمریکای لاتین و جزایر دریای کارائیب در بوگوتای کلمبیا، در سال ۱۹۸۱، زنان، روز ۲۵ نوامبر را به عنوان «روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان» اعلام کنند.
زنان، در این همایش، نه تنها خشونت برپایه‌ی جنسیت را محکوم کردند، بلکه هر نوع خشونت علیه زنان را از شکنجه و قتل و تجاوز توسط حکومت‌ها در زندان گرفته تا خشونت‌های روانی و فیزیکی در محیط خانواده و آزار و اذیت و تبعیض در محیط‌های کاری و اجتماع را محکوم کردند.
خشونت علیه زنان دیرپاترین نوع خشونت و چالش‌برانگیزترین مانع برای تحقق برابری انسان‌ها است. این نوع خشونت از خصوصیات بارز جوامع مردسالار بوده و زاییده تبعیض و نابرابری جنسیتی، ایدیولوژی بنده‌پروری و فرهنگ مردسالارانه‌ی جامعه می‌باشد. افغانستان از جمله کشورهایی است که در آن اذیت و آزار جنسی و جنسیتی وجود دارد و این امر به خشونت بیشتر علیه زنان دامن زده است. به خصوص با روی کار آمدن طالبان خشونت و تبعیض و اپارتاید جنسیتی علیه زنان سه چند شده و زنان افغانستان همه روزه شاهد تبعیض سیستمایک ، خشونت ساختاری و خشونت بر پایه جنسیت هستند.
طالبان در طی بیشتر از سه سال هر نوع خشونت علیه زنان را از شکنجه ، قتل ، تجاوز و بازداشت گرفته تا خشونت‌های روانی و فیزیکی در جاده ها ، آزار و اذیت و تبعیض و حذف زنان در جامعه دریغ نکردند.
امروز زنان و دختران افغانستان در خانه ها زندانی و از همه حقوق ابتدایی و انسانی خود محروم هستند.
حذف زنان از عرصه‌ی عمومی و محرومیت زنان و دختران افغانستان از کار و آموزش، جنایت علیه بشریت و آپارتاید جنسیتی است.
واکنش بین‌المللی در برابر اقدامات طالبان طی بیشتر از سه سال گذشته ناکافی و ناامید کننده بوده است. جنبش آزادیبخش زنان افغانستان از همه جنبش های زنان،فعالان مدنی،ژورنالستان و پدران و برادران عزیز خواهشمند است.که همه در برابر خشونت های طالبان مزدور دست بر دست هم داده و برای نابودی این پدیده شوم سعی و تلاش بی دریغ نمایند!
خشونت علیه زنان دیرپاترین نوع خشونت و چالش‌برانگیزترین مانع برای تحقق برابری انسان‌ها است. این نوع خشونت از خصوصیات بارز جوامع مردسالار بوده و زاییده تبعیض و نابرابری جنسیتی، ایدیولوژی بنده‌پروری و فرهنگ مردسالارانه‌ی جامعه می‌باشد. افغانستان از جمله کشورهایی است که در آن اذیت و آزار جنسی و جنسیتی وجود دارد و این امر به خشونت بیشتر علیه زنان دامن زده است. به خصوص با روی کار آمدن طالبان خشونت و تبعیض و اپارتاید جنسیتی علیه زنان سه چند شده و زنان افغانستان همه روزه شاهد تبعیض سیستمایک ، خشونت ساختاری و خشونت بر پایه جنسیت هستند.
طالبان در طی بیشتر از سه سال هر نوع خشونت علیه زنان را از شکنجه ، قتل ، تجاوز و بازداشت گرفته تا خشونت‌های روانی و فیزیکی در جاده ها ، آزار و اذیت و تبعیض و حذف زنان در جامعه دریغ نکردند.
امروز زنان و دختران افغانستان در خانه ها زندانی و از همه حقوق ابتدایی و انسانی خود محروم هستند.
حذف زنان از عرصه‌ی عمومی و محرومیت زنان و دختران افغانستان از کار و آموزش، جنایت علیه بشریت و آپارتاید جنسیتی است.
واکنش بین‌المللی در برابر اقدامات طالبان طی بیشتر از سه سال گذشته ناکافی و ناامید کننده بوده است. جنبش آزادیبخش زنان افغانستان از همه جنبش های زنان،فعالان مدنی،ژورنالستان و پدران و برادران عزیز خواهشمند است.که همه در برابر خشونت های طالبان مزدور دست بر دست هم داده و برای نابودی این پدیده شوم سعی و تلاش بی دریغ نمایند!
خشونت علیه زنان دیرپاترین نوع خشونت و چالش‌برانگیزترین مانع برای تحقق برابری انسان‌ها است. این نوع خشونت از خصوصیات بارز جوامع مردسالار بوده و زاییده تبعیض و نابرابری جنسیتی، ایدیولوژی بنده‌پروری و فرهنگ مردسالارانه‌ی جامعه می‌باشد. افغانستان از جمله کشورهایی است که در آن اذیت و آزار جنسی و جنسیتی وجود دارد و این امر به خشونت بیشتر علیه زنان دامن زده است. به خصوص با روی کار آمدن طالبان خشونت و تبعیض و اپارتاید جنسیتی علیه زنان سه چند شده و زنان افغانستان همه روزه شاهد تبعیض سیستمایک ، خشونت ساختاری و خشونت بر پایه جنسیت هستند.
طالبان در طی بیشتر از سه سال هر نوع خشونت علیه زنان را از شکنجه ، قتل ، تجاوز و بازداشت گرفته تا خشونت‌های روانی و فیزیکی در جاده ها ، آزار و اذیت و تبعیض و حذف زنان در جامعه دریغ نکردند.
امروز زنان و دختران افغانستان در خانه ها زندانی و از همه حقوق ابتدایی و انسانی خود محروم هستند.
حذف زنان از عرصه‌ی عمومی و محرومیت زنان و دختران افغانستان از کار و آموزش، جنایت علیه بشریت و آپارتاید جنسیتی است.
واکنش بین‌المللی در برابر اقدامات طالبان طی بیشتر از سه سال گذشته ناکافی و ناامید کننده بوده است. جنبش آزادیبخش زنان افغانستان از همه جنبش های زنان،فعالان مدنی،ژورنالستان و پدران و برادران عزیز خواهشمند است.که همه در برابر خشونت های طالبان مزدور دست بر دست هم داده و برای نابودی این پدیده شوم سعی و تلاش بی دریغ نمایند!
خشونت علیه زنان دیرپاترین نوع خشونت و چالش‌برانگیزترین مانع برای تحقق برابری انسان‌ها است. این نوع خشونت از خصوصیات بارز جوامع مردسالار بوده و زاییده تبعیض و نابرابری جنسیتی، ایدیولوژی بنده‌پروری و فرهنگ مردسالارانه‌ی جامعه می‌باشد.
افغانستان از جمله کشورهایی است که در آن اذیت و آزار جنسی و جنسیتی وجود دارد و این امر به خشونت بیشتر علیه زنان دامن زده است.
به خصوص با روی کار آمدن طالبان خشونت و تبعیض و اپارتاید جنسیتی علیه زنان سه چند شده و زنان افغانستان همه روزه شاهد تبعیض سیستمایک ، خشونت ساختاری و خشونت بر پایه جنسیت هستند.
طالبان در طی بیشتر از پنج سال هر نوع خشونت علیه زنان را از شکنجه ، قتل ، تجاوز و بازداشت گرفته تا خشونت‌های روانی و فیزیکی در جاده ها ، آزار و اذیت و تبعیض و حذف زنان در جامعه دریغ نکردند.
امروز زنان و دختران افغانستان در خانه ها زندانی و از همه حقوق ابتدایی و انسانی خود محروم استند.
حذف زنان از عرصه‌ی عمومی و محرومیت زنان و دختران افغانستان از کار و آموزش، جنایت علیه بشریت و آپارتاید جنسیتی است.
واکنش بین‌المللی در برابر اقدامات طالبان طی بیشتر از پنج سال گذشته ناکافی و ناامید کننده بوده است.
جنبش آزادیبخش زنان افغانستان از همه جنبش های زنان،فعالان مدنی،ژورنالستان و پدران و برادران عزیز خواهشمند است.که همه در برابر خشونت های طالبان مزدور دست بر دست
هم داده و برای نابودی این پدیده شوم سعی و تلاش بی دریغ نمایند!
✍️:شیرین نظیری
No comments:
Post a Comment