متن انتقادی جنبش آزادی‌بخش زنان افغانستان (با تمرکز ویژه بر چپی‌های خاموش و روشنفکران معامله‌گر)

در افغانستانِ زیر سلطهٔ طالبان ، گروهی که مسوول سرکوب سیستماتیک، خشونت ساختاری و نقض گستردهٔ حقوق بشر است . زنان هر روز با تهدید، بازداشت، تحقیر و حذف روبه‌رو اند. این واقعیت را امروز نه فقط زنان داخل کشور، بلکه حتی مأموران پیشین سازمان‌های اطلاعاتی جهان نیز فریاد می‌زنند.

اما شرم‌آورتر از جنایت طالبان، سکوت کسانی‌ست که باید نخستین فریاد باشند.

در برابر موج تازهٔ بازداشت زنان، سارا آدامز هشدار می‌دهد که زن افغانستانی حتی برای ایستادن جلوی خانه‌اش ممکن است بازداشت شود. تصاویر شکنجه و تحقیر زنان «وحشتناک و غیرقابل‌توصیف» خوانده می‌شود.

اما در همین لحظه، بخشی از مردان افغانستانی در شبکه‌های اجتماعی سرگرم گریه‌کردن برای کشته‌شدن طالبان‌اند؛ گویی درد زن افغانستان هیچ جایی در حافظهٔ اخلاقی‌شان ندارد.

و ما، جنبش آزادی‌بخش زنان امروز یک گلایه بزرگ‌تر داریم:

گلایه ما از چپی‌های افغانستان است.

نه از رهبران معامله‌گرشان؛ آنان سال‌هاست که به‌جای مبارزه، به میزهای معامله و سازش خو کرده‌اند.

گلایه ما از روشنفکران چپی است؛ از کسانی که می‌فهمند، می‌دانند، تحلیل دارند، تاریخ خوانده‌اند، درد زن افغانستان را می‌شناسند. اما خاموش‌اند.

خاموشی‌ای که از هر خیانت سیاسی دردناک‌تر است.

در کشوری که زن برای نفس‌کشیدن در هوای آزاد تهدید می‌شود، روشنفکر خاموش شریک جرم است.

در کشوری که دختر از آموزش محروم است، سکوت چپی‌ها لکه ننگ بر پیشانی جریان‌های عدالت‌خواه است.

در کشوری که زنان زیر شکنجه طالبان فریاد می‌زنند، روشنفکر خاموش، هم‌دست سرکوب است.

شرم و ننگ بر همه کسانی که فهم دارند اما سکوت را انتخاب کرده‌اند.

شرم بر آنان که در برابر رنج زن افغانستان، «بی‌طرفی» را سپر ترس خود ساخته‌اند.

ننگ بر آنان که نام عدالت را یدک می‌کشند اما در لحظهٔ آزمون، پشت زنان را خالی می‌کنند.

جنبش آزادی‌بخش زنان اعلام می‌کند:

سکوت شما، خیانت است.

بی‌تفاوتی شما، هم‌دستی با طالبان است.

و زنان افغانستان شایسته مردانی بسیار بهتر، و روشنفکرانی بسیار شجاع‌تر از شما استند.