تاريخ خبر : [ 1391-03-15 ] شماره خبر : 10432
در یک ماه اخیر دهها متعلم دختر در لیسه های کشور مسموم شده اند. مسمومیت دختران در مکاتب کشور بی سابقه نیست. سالهای گذشته نیز موارد مشابهی اتفاق افتاده است. البته متعلمین آسیب پذیرترین اقشار جامعه هستند، آنان سوختان مکاتب و کشته شدن معلمان و متعلمان بی گناه را نیز شاهد بوده اند. اما با این وجود مسمومیت شاگردان دختر در مکاتب کشور پدیده ای نسبتا جدیدی است که مکاتب و متعملین کشور با آن روبرو شده اند. سالهای گذشته نیز در مناطق مختلفی از کشور مکاتب دخترانه شاهد مسمومیت دانش آموزان دختر بوده اند. تکرار این حوادث و کوتاه شدن فاصله زمانی میان آنها و بی ثمر بودن تعقیب ها و تحقیق ها مایه نگرانی مردم افغانستان و خصوصا مردم مناطقی که این حوادث در آن اتفاق افتاده، شده است. در سالهای گذشته تنها موارد معدودی از این گونه حوادث اتفاق افتاده بود، اما در سال روان تنها در بیست روز ده ها دانش آموز دختر در فاصله زمانی کوتاهی مسموم شده اند. به نسبت فاجعه ای که معارف افغانستان را تهدید می کند، عکس العمل حکومت و نهادهای مربوطه چشم گیر نبوده است. مقامات محلی و در برخی موارد حکومت مرکزی متعهد شده اند که مسئله را تعقیب خواهند کرد و در یک مورد چهار تن به ظن دست داشتن در قضیه مسمومیت دختران دانش آموز بازداشت شده اند. ولی این مسئله نه محدود به ولایت و ولسوالی خاصی است و نه نوعیت این عمل از گونه قضایای جرمی می باشد که محدود به مورد خاصی باشد، بلکه نوعیت این قضایا نشان می دهد که اولا عاملان این حوادث، به خوبی می دانند که مردم افغانستان رشد و ترقی کشور خود را در بیرون رفتن از بی سوادی و جهالت می دانند و به همین جهت مجدانه تلاش می کنند تا فرزندانشان با سواد شوند و از طرفی هدف قرار دادن کودکان بی گناه دانش آموز تاثیر روانی منفی بسیار بالایی را در جامعه خواهد داشت. و در عین حال مناطقی که این حوادث در آنها به وقوع پیوسته، اکثرا مناطقی هستند که سطح علاقه و اشتیاق مردم به مکتب در آنها بالا است. مناطق مرکزی و شمالی از این جمله هستند. ناامنی در ساحات مختلفی ثبات و رشد در کشور را با مشکل مواجه ساخته است. خوشبینی نسبت به آینده کشور پس از سقوط حکومت طالبان سبب شد تا شمار زیادی از سرمایه گذاران داخلی و خارجی با اشتیاق فراوان به سرمایه گذاری در افغانستان بپردازند، ولی بی توجهی و ضعف دولت در فراهم ساختن شرایط مساعد سبب شد تا با گذشت هر سال میزان سرمایه گذاری در افغاسنتان رو به کاهش برود و دهها فاریکه و مراکز تولیدی یکی پس از دیگری کار در افغانستان را تعطیل نموده و سرمایه های شان را به جاهای دیگر انتقال دهند. در سالهای اخیر میزان حوادث اختطاف و آدم ربایی که تاجران و سرمایه گذاران را هدف قرار داده اند رو به افزایش است. چنین استنباط می شود که این روند، برنامه ای طراحی شده به هدف ضربه زدن به اقتصاد کشور است. در کنار این، قتل و ترور رهبران و شخصیت های جهادی که به طور متواتر اجرا می شود نیز به هدف خاصی اجرا می شوند. اگر مسایل دیگری نظیر هجوم همه ساله عده ای تحت نام کوچی به مناطق مرکزی با حوادث ذکر شده یکجا بررسی شود، این نظر که همه این مشکلات از منابع نسبتا واحدی سرچشمه می گیرند، تقویت می شود. لازمه برخورد با این گونه حوادث این است که حکومت به آنها به دیده یک معضل و مسئله ملی بنگرد و به تناسب آن تدابیر وسیع و جدی در سطح ملی را اتخاذ نماید. ضعف و سهل انگاری و بی برنامگی دولت زمینه بی ثباتی و بی اعتمادی و فاصله افتادن میان دولت و مردم و بدبینی نسبت به آینده کشور را بیشتر می سازد که فاجعه ای جبران ناپذیر برای آینده افغانستان است.
No comments:
Post a Comment