آوای زنان افغانستان

آوای زنان افغانستان

Friday, September 21, 2012

یک سرباز برتانوی در خط مقدم جبهه هلمند مادر شد

یک خانم سرباز برتانوی در یک پایگاه نظامی ناتو در افغانستان، در محل خدمت خود، فقط دو روز پس از آنکه پایگاه یاد شده از سوی طالبان مورد حمله قرار گرفت، کودکی را به دنیا آورد.
به گزارش وزارت دفاع بریتانیا زنان این کشوراجازه ندارند که در دوران حاملگی درخط مقدم جبهه خدمت نمایند.
یک سخنگوی وزارت مذکور به روز نامه گاردین گفته است:
می توانیم تایید نماییم که یک سرباز زن برتانوی که در افغانستان خدمت می نمود،  بتاریخ
۱۸ سبتامبر در بیمارستان ساحوی، در کمپ باستین، پسری را به دنیا آورد.  وضع مادر و نوزاد خوب میباشد و اکنون انتظار یک تیم مرکب از متخصصان را،  از بیمارستان آکسفورد می کشند.

وحیــــدالله شوفهء 1391

                                          اگرزن بودم فریاد می کشیدم                              
                                          یگان ریش دار را سرمیبریدم                              
                                             زراه مکتب دین ، هر صبح وهر شام                                 
                                            ســــرود ، زن شــــناسی میســـــرودم                                
                                            به همجنس می گـــفتم ،ای مادر بخت                                 
                                          توهمــــت داه ای ، این مرد بد بخــت                                 
                                         بنازش تربیت کــــــردی ، سراسر                              
                                               هرانچه خواست، دادی اش مکرر                                     
       گــــناه کــــرده اش ، نادیده دیدی
        سزایش را زخواهرهایش کشیدی

شعر مکمل مولانا عبدالکبیر(فرخاری) که از طرف امان معاشر که به مشاعره گذاشته شده بود

انتحاری

                 دست اگر مینهی بردست نکو کار ترین     خوشه چینی کنی از خرمن ابرار ترین
جبر لازم نبود در دل تاریخ و زمان       انتحاریست زهرجابر جبار ترین
کی زنسل بشر است آدم افسرده درون       دست الفت نکشد برسر بیمار ترین
گرترحم نبود بردلــــــــت از روی خرد       قفل گردد دلت از رحمت غفار ترین

آواز خوان محبوب کشوربانوافسانه


عزیزخواننده گان بلاگ آوای زنان افغانستان درود برشما!
به اطلاع شما هنردوستان گرامی رسانیده می شود که بزودی شما حرف های ناگفته وناشنیده  ستاره هنرموسیقی افغانستان را که نزدیک به 50 سال درخدمت هم میهنان عزیز قرارداشته و دارد. درین صفحه و سایت های دیگرهموطنان عزیزخواهیدخواند.
بانوافسانه! ستاره هنرموسیقی افغانستان ، بانوی آوازافغانستان ، هنرمند توانا ومحبوب، بهترین آوازخوان اناث،زن شایسته افغان

محکومیت سومین نماینده زن کردتبار پارلمان ترکیه به زندان

31/6/1390
شهرزادنیوز: "شباهت تونجل"، نماینده کردتبار پارلمان ترکیه، به اتهام «عضویت در سازمان تروریستی پ ک ک» به 8 سال و 9 ماه زندان و ممنوعیت خروج از کشور، محکوم شد. وی پیش از آن نیز به خاطرعضویت در این سازمان محکوم به زندان شده بود، اما پس از انتخاب شدن به نمایندگی پارلمان، در 25ژوئیه 2007 از زندان آزاد شد.
به گزارش رسانه‌های ترکیه، وی سومین زن کرد تبار نماینده پارلمان است که به خاطر دفاع از حقوق کردها محکوم می شود. در ماه ژوئن سال جاری نیز "آیشل تویلوک"، نماینده وان، با اتهام مشابهی به 5/ 14 سال زندان به خاطر تبلیغ برای حزب کارگران ترکیه محکوم شده بود. همچنین در ماه مه امسال لیلا زانا، نماینده مستقل طرفدار حقوق کردها از دیار بکر، به 10 سال زندان محکوم شده بود.
هرسه این نمایندگان به خاطر داشتن مصونیت پارلمانی، در حال حاضر از مجازات معافند و در صورت عدم انتخاب در انتخابات پارلمانی 2015 ترکیه، باید روانه زندان شوند

خشونتِ حکومتی و خشونتِ پنهان در ما

6/ 31/1391
ذهنِ ما از سال‌های کودکی با کلیشه‌های سنت، اجتماعی شده و نمادهای سنت بر ذهن ما حک شده‌اند. در چنین موقعیتی فکر در بندِ کلیشه‌هاست و ذهنیت با دنیای متمدن و مدرن فاصله‌ای بسیار دور دارد. نیروهای مرموز و نامرئی و جادویی سلطه‌ی مطلق خویش بر ذهن ما گسترانده‌اند.
شهرزادنیوز: در رابطه با خشونت، جامعه ما در تضادی گرفتار آمده که انگار پایانی ندارد. این تضاد عمومی‌ست، به قشر خاصی تعلق ندارد.
بر این باورم که فرهنگ را می توان در آرمان‌ها، آرزوها، در رفتار و گفتار هر ملتی جُست. ذهنیت هر انسان نشان از ذهن جامعه‌ای دارد که در آن رشد کرده است. ذهن جامعه، ذهنیتِ ما را شکل می دهد. در تصوراتِ مشترک افراد کشور می توان همین ذهنیت را جستجو کرد. فکر می کنم تصوراتِ ذهنی ما نسبت به جامعه مدرن بسیار ابتدایی‌ست. ما پیش از آن‌که فردی بیندیشیم، جمعی می بینیم و این فقدان فردیتِ ماست در جامعه